Weer werken na je zwangerschapsverlof?!

Als je werkt en je gaat met zwangerschapsverlof dan heb je twee keuzes. Of je werkt door tot 36 weken zwangerschap en je hebt tot 12 weken na de geboorte van je kindje verlof. Of je werkt tot 34 weken en je hebt tot 10 weken geboorteverlof. 

 

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was stond ik in de bloei van mijn carrière. Ik werk graag en vind het werk wat ik doe leuk. Ook het bedrijf waar ik voor werk vind ik ontzettend tof en dat zorgt ervoor dat ik me graag inzet voor mijn werk. De keuze was voor mij dan ook simpel; ik werk door tot 36 weken zwangerschap.

 

Dat het niet zo is gelopen heb je in mijn zwangerschapsupdates kunnen lezen. Met 28 weken beland ik in de ziektewet en dat betekent logischerwijs dat ik met 34 weken in mijn verlof periode terecht ben gekomen. Met deze reden moest ik tien weken na de geboorte van onze kleine munckin weer aan het werk * SNIK SNIK*. Waar ik altijd met plezier naar mijn werk toe ging, had ik de eerste dag toch wel last van lood in mijn schoenen. Je kindje voor het eerst achterlaten, niemand had mij verteld dat het aanvoelt alsof je iets verschrikkelijks ergs hebt gedaan!

 

Want zo voelt het. Het voelt alsof je iets onnatuurlijks doet, alsof je iets doet wat niet hoort, iets wat je echt niet mag doen. Iedere stap (of gereden meter) dichterbij mijn werk schreeuwt mijn lichaam; je moet terug! Ik denk een paar keer, **** dit, ik ga terug. Maar een ander stemmetje weet me telkens weer over te halen door te gaan "je moet er even doorheen" en ''je wilt toch blijven werken, dan moet je het doen ook''. 

 

Op kantoor aangekomen fatsoeneer ik mezelf snel. Geen uitgelopen mascara, geen melkvlekken, haar ziet er redelijk uit. Oké, hier gaan we dan.. Ik stap het kantoor binnen en word super lief ontvangen door mijn lieve collegaatjes. Ik start gelijk met een bespreking en ik merk dat ik kan ademhalen. Ik laat het los.

 

Tussendoor bel ik nog een keer of 180 naar huis, want dat heb ik nodig... Maar naast de telefoontjes gaat het me goed af. Als het vier uur is race ik wel naar huis toe. Ik slip mijn auto een parkeerplek is en ren naar huis toe. Ik gooi de deur open en daar is ze dan. Lieve Yuna, voor het eerst een dagje met de oppas. Je hebt het goed gedaan en wat ben ik trots op je.

 

De rest van de avond knuffelen we. Stiekem kijk ik op tegen de volgende dag, omdat ik weet dat ik je dan weer alleen moet laten. Alleen nu weet ik wel dat ik het kan en dat het werken me ook wel goed doet. Het zorgt ervoor dat ik een betere mama kan zijn, omdat ik zoveel meer geniet als ik je weer zie. Het afscheid is niet leuk, maar ik weet zeker dat het gaat wennen. Het heeft alleen tijd nodig.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0